غزل شمارهٔ ۴۰۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به بررسی مفهوم عشق، وجود و جستجوی حقیقت می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر جایی که گنجی وجود دارد، ماری نیز در آن است و در هر ویرانه‌ای گنجی در نهفته است. عشق را سلطان وجود می‌داند و عقل را مثل یک رئیس در آن توصیف می‌کند. او تأکید می‌کند که عالم وجود به خاطر جود الهی است و اگر او نباشد، همه چیز بی‌معنا است. همچنین اشاره به اهمیت جستجوی عشق دارد و می‌گوید که هر کسی که عشق را می‌جوید، باید از خود بیرون برود تا به حقیقت پی ببرد. در نهایت، ساغر عشق و تأمل در آن را نیز مطرح می‌کند که اگر بشکند، باز ساغری دیگر وجود دارد که همیشه در پی عشق است.