غزل شمارهٔ ۴۰۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف عشق و تاثیرات آن می‌پردازد. او می‌گوید که عشق مانند موزیک‌سازی است که جان‌های بی‌نوا را نوازش می‌کند و در میخانه، ساقی سرمست دردهای ما را تسکین می‌دهد. شاعر همچنین به نقش الهی عشق اشاره دارد که گرچه قدرتش عظیم است، اما به گدایان هم محبت می‌کند. او از بیماری عشق رنج می‌برد و این عشق چاره‌ای برای دردهای او می‌سازد. در نهایت، شاعر به محبوب اشاره می‌کند که در دل او نفوذ کرده و عاقبت با اشاره به عشق به خدا، به ظرفیت عشق در زندگی انسان‌ها و جایگاهش در جهان می‌پردازد.