غزل شمارهٔ ۴۱۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر نعمات خداوند و ارتباط عمیق انسان با اوست. شاعر از لطف و رحمت خدا سخن می‌گوید که رازق بندگانش است و وجود انسان را به گونه‌ای خلق کرده که مثل جان در بدنش جاری است. همچنین به نعمت‌هایی چون عشق و بزم عاشقان اشاره می‌کند و به جمال الهی مشرف می‌شود. شاعر از دنیای مادی و معنوی برخوردار است و در نهایت به عشق و معشوقی دست می‌یابد و خود را در مقام بنده‌ای می‌بیند که به نعمت الهی نامی دارد.