غزل شمارهٔ ۴۱۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به آتش عشق و تأثیرات عاطفی آن بر دل و جان می‌پردازد. شاعر از سوزانیده شدن دلش به خاطر عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق مانند شمعی است که آتش خود را در دل او می‌افکند. او به تعبیرهایی از سوزش و سوختن ناشی از عشق اشاره می‌کند، از جمله اینکه عقل او مانند پروانه‌ای در آتش عشق می‌سوزد. شاعر همچنین به غیرت عشق اشاره می‌کند که مانند آتشی همه چیز را می‌سوزاند و در آخر بیان می‌کند که اگرچه بسیاری از افراد به خاطر عشق سوخته‌اند، کمتر کسی مانند او این‌گونه دچار سوختن شده است. کل شعر به شدت از احساسات و عواطف مرتبط با عشق و آتش آن پر شده است.