غزل شمارهٔ ۴۱۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات و تجربیات شاعر در مورد عشق، زندگی و زهد می‌پردازد. بلبل که به گلستان می‌رسد، همهٔ خواسته‌هایش را پیدا می‌کند، اما در صومعه دلش، طعم عشق را نمی‌یابد. شاعر بیان می‌کند که بدون عشق و شراب وجودی، هیچ چیزی در دنیا معنا ندارد. او به یاد می‌آورد که چگونه عشق او را زنده و جاودانه کرده است و از دردها رهایی یافته است. در دل شکسته‌اش، گنجی بزرگ نهفته است و زهد از او دور شده تا عشق و خوشی در زندگی‌اش برقرار شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که در مستی عشق، از هیچ بزم و جشن دیگری فراتر نیست.