غزل شمارهٔ ۴۲۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها از شعری عاشقانه هستند که به مفهوم فراق و عشق اشاره دارند. گویا عاشق، جانش را برای معشوق فدا کرده و به سمت خاک و راه او می‌رود. او به یاد رفیقش که ناگهان از دست رفته، دلتنگی می‌کند و خود را به پای معشوق می‌اندازد. در مسیر رسیدن به معشوق، او هر بار با زیبایی و شادی به یاد او می‌افتد و جانش را فدای عشق می‌کند. شاعر به نوعی از رنج و غم جهانی که به عشق مربوط می‌شود صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که با رسیدن به معشوق، از قیود آزاد می‌شود و به جاودانگی دست می‌یابد.