غزل شمارهٔ ۴۲۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی مرگ و سیر و سلوک روحانی است. شاعر به زندگی نعمت‌الله اشاره می‌کند که جان خود را به معشوق (خدا) داد و از این دنیا رفت. او در میخانه‌ای مست و شاداب به خواب رفت و آزاد شد. پس از سال‌ها رنج و دوری، بالاخره به وصال الحق رسید و احساس شادی کرد. شاعر تاکید می‌کند که او به صورت ظاهری از بین نرفته بلکه با گشودن بندهای جسم و جان، به عالم بالاتر رفته است. او در حال مستی به خداوند نزدیک شد و با شنیدن ندای حق، از عشق پرواز کرد. در نهایت، شاعر از دوستان نعمت‌الله می‌خواهد که او را به یاد داشته باشند و فراموش نکنند که او هرگز از یاد نمی‌رود.