غزل شمارهٔ ۴۲۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یاری صحبت می‌کند که به او بی‌توجهی کرده و به سرعت از کنارش رفته است. او به زیبایی زلفیار اشاره می‌کند که دلش را ربوده و حالش را عوض کرده است. شاعر به مرور زمان و گذر عمر اشاره می‌کند و از بی‌وفایی آن محبوب غمگین است. در نهایت، او به حضور عقل و ترسش از مستی رند اشاره می‌کند و به یاد یار وفادار "نعمت‌الله" می‌افتد که در نهایت خودش را کنار کشیده و رفته است.整体情感是失落和悲伤。