غزل شمارهٔ ۴۲۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از نعمت‌الله سخن می‌گوید که جانش را به جانان سپرد و از دنیا رفت. او در میخانه مست و بی‌خبر افتاد و در حالی که نورش از ماه پنهان شده بود، نقابش را برداشت و جان داد. او معلمی بزرگ بود که شاگردانش را استاد کرد و خود از میان آن‌ها رفت. نعمت‌الله در حال مستی در خرابات مغان سر به پای خم می‌نهاد و به سفر خود ادامه داد. او در بغداد زندگی کرد، اما رخت خود را برداشت و رفت. او عارفانه در دنیا زندگی کرد و جانش را بی‌خودانه از دست داد. او سید و سرور ما بود که ناگهان ظاهر شد و بندگان را آزاد کرد و سپس ناپدید شد.