غزل شمارهٔ ۴۳۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تجربیات عاطفی و فلسفی پرداخته است. شاعر به حالتی از سردرگمی و از دست دادن عقل اشاره می‌کند که ناشی از عشق است. عشق به نوعی عقل را از فرد می‌گیرد و او را به دنیایی خیالی می‌برد. زندگی و عمر انسان به سرعت می‌گذرد و در این میان، افراد باید به دور از خطا و اشتباه حرکت کنند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که هر کسی که به دریا (زندگی یا عشق) بیفتد، دیگر نام و نشانی از او نمی‌توان یافت. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که همه چیز تحت فرمان خداوند است و در نهایت به سوی او بازمی‌گردد.