غزل شمارهٔ ۴۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
خوش چشمهٔ آبی است روان در نظر ما
سیراب شده خاک در از رهگذر ما
ما آب حیاتیم روانیم به هر سو
سرسبزی باغ خضر است در نظر ما
میخانهٔ ما قبلهٔ حاجات جهانست
شاید که جهانی به سر آید به در ما
نوریست که در دیدهٔ مردم شده پنهان
روشن بتوان دید ولی در نظر ما
مستیم و نداریم خبر از همه عالم
اینست خبر هر که بپرسد خبر ما
در آینهٔ دیدهٔ سید نظری کن
تا باز نماید به تو روشن بصر ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و زندگی می‌پردازد. شاعر به آب خوشگوار و زنده‌ای اشاره می‌کند که زمین را سیراب کرده و نماد زندگی است. میخانه به عنوان محل برآورده شدن حاجات در نظر شاعر معرفی شده و نشان‌دهنده روحانیت و زندگی جاری است. شاعر به نور پنهانی در دل مردم اشاره می‌کند که با وجود اینکه قابل مشاهده نیست، اما درک آن ممکن است. در پایان، شاعر به مستی و بی‌خبری از دنیای بیرون اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد تا به تصویر درون خود نگاه کند و روشنی چشمان شاعر را ببیند.