غزل شمارهٔ ۴۶۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به آزادی و خوشی زندگی اشاره می‌کند و تصمیم دارد که دلش را به دست باد بسپارد، یعنی به سرنوشت و تغییرات زمانه واگذار کند. او به زیبایی و خاص بودن هر لحظه اشاره می‌کند و دربارهٔ خوشی‌ها و غم‌های زندگی می‌گوید، به این معنا که هر کس که غم می‌خورد، نوش جانش باد و باید شاد زندگی کند. شاعر همچنین به اهمیت رفاقت و دوستی میان رندان و نوشندگان باده اشاره دارد و از ویرانی و غم صحبت می‌کند، اما در نهایت بر لزوم شاد و سرزنده بودن تأکید می‌کند. او خود را بنده‌ای از بندگان سید می‌داند و از این که همیشه از غم‌ها آزاد باشد، ابراز شادی می‌کند.