غزل شمارهٔ ۴۷۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوستانش دعوت می‌کند که با هم بر مشکلات و ناپایداری‌های دنیا بخندند. او تأکید می‌کند که هر کس ایمان و کفر خود را دارد، اما تو باید با ایمان و با اطمینان به زندگی ادامه دهی. همچنین اشاره می‌کند که دنیا جای ثبات و حکومت نیست، بنابراین باید به آن بی‌اعتنا بود. او از دوستش می‌خواهد که در عشق خاموش باشد و از نگرانی‌های بی‌مورد دوری کند، در نهایت با اشاره به ناظر بودن خدا، به زیبایی‌های دیدار و شادابی زندگی دعوت می‌کند.