غزل شمارهٔ ۴۶۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
آب چشم ما به روی ما فتاد
سو به سو گشت او ولی دریا فتاد
روی ما خوش بود خوشتر شد از آن
آبرو داریم بروتا فتاد
آب دیده اشک مردم زاده بود
خورش روان گردید در دریا فتاد
چیست عالم شبنمی از بحر ما
میل مأوا کرد با مأوا فتاد
عاقلی نقش خیالی بسته بود
عشق آمد کار او در پا فتاد
هر که افتاد او ز چشم عارفی
دل به او کم ده که از دلها فتاد
نعمت‌الله در خرابات مغان
مجلسی رندانه دید آنجا فتاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به احساسات و تجربه‌های انسانی اشاره می‌کند. او از اشک و غم صحبت می‌کند که همچون آب دریایی همه‌جا را فراگرفته و نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات است. عشق و علاقه موجب می‌شود تا دلها به یکدیگر نزدیک شوند و عاقلی که به خیال خود مشغول بوده، تحت تاثیر عشق قرار می‌گیرد. شاعر همچنین به فضایی خیال‌انگیز و رندانه در خرابات اشاره می‌کند که در آن تجربه‌های ناب انسانی و واقعیات زندگی را در کنار هم قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر به راحتی دلها و روحیات مردم اشاره می‌کند که در جریان زندگی دچار افت و خیزهایی می‌شوند.