غزل شمارهٔ ۴۷۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به رحمت و عنایت خدا اشاره می‌کند که درهای رحمت و علم را به روی بندگان گشوده است. او بیان می‌کند که خداوند به گدایان بینوا توجه کرده و گنجینه‌های وجود و حقیقت را به آنها نشان داده است. شاعر به این موضوع می‌پردازد که حتی اگر درهای دیگر به روی انسان‌ها بسته باشد، خدا به کسانی که به او نزدیک‌ترند، همیشه درهای رحمت را می‌گشاید. همچنین، مشکلات و تنگناها را به برکت او، حل و فصل می‌کند و جان انسان‌ها را از قید دنیا آزاد می‌گرداند. در نهایت، شاعر به پیمودن راه عشق و بندگی و توجه به رحمت الهی اشاره دارد.