غزل شمارهٔ ۴۹۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
چشم ما روشن به نور او بود
هرچه می بینم از آن نیکو بود
آینه یک رو نماید در نظر
هرکه او با آینه یک رو بود
غیر او چون نیست در دار وجود
چشم ما بر روی غیری چو بود
رشتهٔ یک تو چرا بینی دو بود
نیک بنگر رشته خود یک تو بود
عالمی از جود او دارد وجود
ما کجا باشیم اگر نه او بود
عاشق مستیم در کوی مغان
عقل کل در بزم ما آنجو بود
سید ما در همه عالم یکی است
بلکه خود مجموع عالم او بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نور الهی و وجود خدایی اشاره می‌کند که همه چیز از آن نشئت می‌گیرد. او بیان می‌کند که همه چیز زیبا و نیکو است و اگر کسی با حقیقت مواجه شود، فقط یک حقیقت را خواهند دید. بدون وجود خدا، هیچ چیز در دنیا معنا ندارد. شاعر به عشق و مستی در مسیر حق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این حقیقت در کل عالم واحد است و خود خداوند مجموع عالم است.