غزل شمارهٔ ۵۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از عطار یا جامی، توصیف عمیقی از عشق و ارتباط دل انسان با خدا دارد. شاعر بیان می‌کند که دل انسان تجلی خداوند است و عشق به او همچون دریایی پهناور و سرشار از آشنایی است. دل ما روشنایی و نور عالم به شمار می‌آید که خداوند آن را افروخته است. همچنین، عشق را به‌عنوان سلطان و خود را به‌عنوان گدای او معرفی می‌کند. درد دل ما نیز درمان زندگی محسوب می‌شود و پیوند ما با معشوق (خدا) دائمی و همیشگی است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که در خلوت خاص خود، خدا خانه دل ما است.