غزل شمارهٔ ۵۰۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق عشق و محبت است. شاعر می‌گوید که هر کس از عشق شاد نیست، هیچ نسبتی با عشق ندارد. عشق محبوب بی‌پایان است و کسی که طالب عشق باشد، نیازی به طلب کردن ندارد. شاعر همچنین به آتش عشق در دلش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نوازش‌های محبوب، برای عاشق معمولی نیست. او از بوسیدن لب ساغر سرمستی‌اش لذت می‌برد و این همدمی را بسیار ارزشمند می‌داند. شاعر در نهایت به زیبایی‌های یار اشاره می‌کند و می‌گوید که جمالی همچون یار او در هیچ جایی یافت نمی‌شود. به‌طورکلی، این شعر احساسات عمیق عشق و محبت را به تصویر می‌کشد.