غزل شمارهٔ ۵۱۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و دلتنگی است. شاعر به توصیف آب چشم و اشک می‌پردازد که از دیدگانش جاری می‌شود و این اشک به خاطر عشق و دل‌باختگی است. او به یاد محبوبش و عشق او می‌افتد و دلش به سوی می‌فروش و عشق می‌رود. همچنین اشاره می‌کند که عمرش بی‌محبوب دمی بی‌ارزش است و در هوای زلف محبوب تا به خود را ملامت می‌کند. در نهایت می‌افزاید که نباید از نعمت‌های الهی غافل شد، چرا که عشق و محبت راهی است که به زندگی و سعادت می‌انجامد.