غزل شمارهٔ ۵۱۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره محبت و عشق الهی است که هر بار که دوباره احساس می‌شود، جان تازهای به دل می‌افزاید. زمانی که فرد به جمع عارفان می‌پیوندد، دلش پر از شور و هیجان می‌شود. عشق به خداوند همچون آفتابی است که جان و دل را از وجود خود تهی می‌سازد. هنگامی که پرده از چهره او برداشته شود، بصیرت قلبی به وجود می‌آید. عشق به او مانند دریا است و غرق شدن در این عشق انسان را به خدا نزدیک‌تر می‌سازد. در نهایت، وقتی صحبت از حق به میان می‌آید، نعمت الهی به وضوح بیان می‌شود.