غزل شمارهٔ ۵۲۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
خاطر ما سوی دریا می‌کشد
گوییا ما را به مأوا می‌کشد
موج دریاییم و دریا عین ما
می‌برد ما را به هرجا می‌کشد
جذبهٔ او می‌کشد ما را به خود
خوش بود چون حق تعالی می‌کشد
در کشاکش عالمی آورده است
نی من سرگشته تنها می‌کشد
می‌کشد نقش خیالی دم به دم
هم خطی بر لوح اشیا می‌کشد
ما بلای عشق او خوش می‌کشیم
کار ما در عشق بالا می‌کشد
تا نماید نعمت الله را به ما
اینچنین نعمت بر ما می‌کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به احساس وابستگی و جاذبه‌ای که وجود خداوند و عشق الهی به انسان‌ها دارد، اشاره می‌کند. او توصیف می‌کند که همچون موج‌های دریا، انسان‌ها به سوی خدا کشیده می‌شوند و این کشش و جذبه باعث می‌شود تا انسان‌ها در عشق و معرفت به حق تعالی پیشرفت کنند. در این راه، عشق الهی به آنها نعمت و بصیرت می‌دهد و آنها را به سمت صفات و زیبایی‌های الهی هدایت می‌کند. شاعر همچنین به تنهایی و سرگشتگی انسان‌ها اشاره می‌کند، که در این کشاکش جهانی، همچنان عشق الهی آنها را می‌کشد و هدایت می‌کند.