غزل شمارهٔ ۵۲۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
عشق ما را سوی دریا می‌کشد
گوییا ما را به مأوا می‌کشد
دلبر ما می‌کشد ما را به کش
خوش بود دلبر که ما را می‌کشد
دل به دست زلف او دادیم و برد
و از خیالش سر به سودا می‌کشد
عشق سرمست است در کوی مغان
عاشقان را خوش به مأوا می‌کشد
می‌کشد هر لحظه نقشی در خیال
صورتش بر لوح اشیا می‌کشد
جذبهٔ او می‌کشد ما را به خود
این کرم بین حق تعالی می‌کشد
هرکجا رندی است در میخانه‌ای
خاطر سید به آنجا می‌کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به توصیف احساسات عشق و جذبه‌ای که عاشق را به سمت معشوق می‌کشاند، می‌پردازد. عشق در این سروده به عنوان نیرویی قوی و مسحورکننده تصویر شده است که دلبر، دل‌آشوب و خوشی را برای عاشق به ارمغان می‌آورد. عشق همچنین با رندی و شادی در میخانه‌های مغان ارتباط دارد و به عشاق سرمست منجر می‌شود. در کل، این شعر به زیبایی‌های عشق، خیال و جذبه الهی اشاره دارد که همگی عاشق را به سوی خود می‌کشانند.