غزل شمارهٔ ۵۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از خداوند یا شاهی بزرگ تقاضا می‌کند که به او و بندگانش نظری کند و آن‌ها را مورد لطف و رحمت خود قرار دهد. او به مقام بلند خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که در آن مقام کسی نمی‌تواند به او نزدیک شود، اما از سر احسان و لطف، خواهش می‌کند که به آنها نظر کند. گوینده با اشاره به نور و روشنایی، امید دارد که خداوند در زندگی و امورشان دخالت کند و از ناامیدی دور بمانند. او همچنین به داستان موسی بن عمران اشاره می‌کند که از آتش نمی‌تواند ببیند؛ و می‌خواهد بگوید که با درک خداوند، همه چیز در نظر او روشنی می‌گیرد. در نهایت، او از سید و سر مستان و مقام آنها نیز یاد می‌کند و باز هم درخواست نظری خاص از خداوند دارد.