غزل شمارهٔ ۵۳۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی نقش‌ها و خیالاتی می‌پردازد که افراد در زندگی خود ایجاد می‌کنند. شاعر به نوعی بیانگر این است که هر کس به طریقی در حال نقش‌آفرینی و فرار از واقعیت‌هاست. او اشاره می‌کند که گاهی در خرابات و مکان‌های نابهنجار زندگی می‌کنیم و به نوعی در دام عشق و مستی گرفتار آمده‌ایم. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که در میخانه‌ای باز به سر می‌برند که در آن باده‌نوشان و عاشقان بی‌حساب می‌گردند و لحظاتی از زندگی را زیر سایه نعمت و خوشی سپری می‌کنند.