غزل شمارهٔ ۵۴۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نعمت‌ها و بخشش‌های خداوند اشاره دارد. شاعر از خمخانه‌ای سخن می‌گوید که به آنها داده شده و از سعادت، گنج اسما، و پادشاهی‌ای که به یک گدا عطا شده، صحبت می‌کند. او از چشم‌روشنی و درمان دردها نیز یاد می‌کند و بیان می‌کند که خداوند بندگانش را آزاد کرده و به آنها ملکت و جاودانگی عطا کرده است. در نهایت تأکید می‌کند که همه نعمت‌ها از آنِ خداست و هیچ‌کس نمی‌تواند از او بپرسد چرا چنین می‌کند.