غزل شمارهٔ ۵۳۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نعمت‌هایی که خداوند به انسان‌ها بخشیده اشاره می‌کند. او از خمخانه‌ای صحبت می‌کند که به او رند بینوا داده شده و همچنین از سلطنتی که خداوند به گدا بخشیده است. شاعر به دردهایی که کشیده اشاره دارد و این که خداوند در نهایت درد را درمان کرده است. او تأکید می‌کند که هرچه داریم از خداست و همه چیز به ما عطا شده است. در پایان، شاعر می‌گوید که با عشق فانی می‌شویم و این عشق جاودانگی را به ما اهدا می‌کند.