غزل شمارهٔ ۵۷۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره رحمت و نعمت‌های الهی است. کرم خداوند بی‌پایان و آب رحمت او روح و جان مخلوقات را سیراب می‌کند. عشق و محبت در وجود عاشقان به مانند گنجی گرانبهاست. ابر به عنوان نمادی از رحمت، بر روی زمین جاری می‌شود و زیبایی و معنای واقعی را به همگان می‌دهد. ساقی به مانند می‌نوشی دل‌چسب است که هرچه در جام خود می‌ریزد به عشق و محبت مربوط می‌شود. نور و برکت الهی بر عاشقان می‌تابد و نعمت‌های توحید خداوند بر سر همه گشوده است.