غزل شمارهٔ ۵۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از معشوق و عشق می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های دلبر اشاره می‌کند که دلش را به دریا زده و نمی‌توان او را از این میل بازداشت. چشم شاعر از محبت معشوق پرآب شده و او را زیبا و دلنشین می‌بیند. زیبایی و نور او همه جا را روشن کرده و دل‌ها را متوجه خود می‌سازد. شاعر به حالت مستی و سرمستی در خرابات اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق همچون قدرتی او را به سمت بالا می‌برد. در نهایت، معشوق را پادشاه و خود را بنده‌ای می‌داند که با وجود جفاها، دلش خوش است.