غزل شمارهٔ ۵۸۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
دیدهٔ ما چو روی او بیند
هر چه بیند همه نکو بیند
چشم اهل نظر چو روشن از اوست
عین او را به عین او بیند
رشته یک تو است نزد بیننده
دیدهٔ غیر اگر دو تو بیند
آینه عاشقی که می نگرد
خود و معشوق روبرو بیند
نعمت الله یکی است در عالم
کی چو احول یکی به دو بیند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف دیدگاه عاشقان و اهل نظر نسبت به عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که وقتی کسی معشوقش را می‌بیند، همه چیز را زیبا و نیکو می‌بیند. اگر چشمی روشن از معشوق باشد، آنچه می‌بیند همان حقیقت عشق است. همچنین، رابطه بین عاشق و معشوق به گونه‌ای است که دو دیدگاه فردی در یک نگاه واحد می‌شود. در نهایت، نشان می‌دهد که در حقیقت، وجود معشوق و عاشق یکی است و نمی‌توان آنها را از هم جدا دید.