غزل شمارهٔ ۵۸۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی مست و عشق به باده و لذت‌های زندگی سخن می‌گوید. او به توصیف خرابات و خمخانه می‌پردازد که جانش را سرشار از عشق و شوق کرده است. زاهدان به غیبت باده‌فروشان مشغول‌اند و عقل را کنار گذاشته، در پی لذت و شوق هستند. شاعر از سختی‌های زندگی و دردهایش می‌گوید، اما به دیگ سودا و جوشش آن اشاره می‌کند که نشان‌دهنده شور و اشتیاق زندگی‌اش است. او به تعجب اطرافیان اشاره می‌کند که نمی‌فهمند چرا شخصی که خرقه پوشیده است، این‌گونه رندانه و آزادانه زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که نعمت الله پیوسته می‌نوشد و به سمت باده‌نوشی میل دارد.