غزل شمارهٔ ۵۸۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و حال و هوای مستی و شوق سخن می‌گوید. او خود را عاشق جانان می‌داند و احساساتش به شدت در حال جوشش است. شاعر به تمثیل خمخانه و ساقی اشاره می‌کند که معتادان عشق را با شراب و نشئه‌ای می‌سازد تا دردهایشان را تسکین دهد. او همچنین با اشاراتی به محمود و ایاز، به مقام و عظمت عشق اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که عقل او را به بیرون رانده و حالا به راز دل‌هایش نمی‌تواند با زاهدها فاش کند. او می‌خواهد جامی از شراب بگیرد، اما از خموشی و ذوقش نیز به نوعی می‌نالد. در نهایت، او ناله‌های عاشقانه‌اش را به درگاه خداوند نسبت می‌دهد و می‌گوید که این ناله‌ها نشان از خرسندی و شوق عمیقش دارند.