غزل شمارهٔ ۵۹۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ محدودیت‌های وجود انسانی و تجربیات عشق و درد ناشی از آن است. شاعر بیان می‌کند که وجود مادی و دنیوی در برابر عشق و معانی عمیق‌تر کم‌ارزش است و نمی‌تواند عمق احساسات او را دربر بگیرد. آتش عشق در دل او شعله‌ور شده و اذعان می‌کند که این آتش را نمی‌توان در قالب مادی یا ظاهری جای داد. او از ساقی و مطرب و لذت‌های دنیوی سخن می‌گوید، اما در نهایت می‌فهمد که این ظواهر نیز در برابر واقعیت عشق و درد او ناتوانند.