غزل شمارهٔ ۶۰۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به توصیف حال و احوالی می‌پردازد که عشق او را به شدت درگیر کرده است. او از حس‌های عمیق و شوقی صحبت می‌کند که در دلش نسبت به محبوب دارد و بیان می‌کند که این عشق آن‌قدر عمیق و پرشور است که در هیچ چیزی جز محبوب نمی‌گنجد. شاعر از خمار و مستی ناشی از عشق و سرمستی در می‌خانه سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که دلی پر از شوق و آتش عشق دارد که در آن نمی‌توان به غیر از محبوب فکر کرد. او عقل را از خود می‌راند زیرا گمان می‌کند که عشق و احساساتش فراتر از عقل و منطق است. در کل، شعر بیان‌گر غم و شادی توأمان عشق و آرزوی وصال محبوب است.