غزل شمارهٔ ۶۰۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
جام و می بخشید و می وی می دهد
ور نباشد جام می کی می دهد
عالمی از جود او موجود شد
این کرم بین شی بلا شی می دهد
رند سرمست ار بیابد می فروش
می نوازد بارها می می دهد
هرچه ما را می دهد شاه و گدا
در حقیقت حضرت وی می دهد
مجلس عشق است و ما مست و خراب
ساقی ما می به هی هی می دهد
دردم نایی نفس او می دمد
آن چنان آواز از نی می دهد
نعمت الله را به ما بخشید باز
لطف او نعمت پیاپی می دهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ لطف و generosity الهی است که زندگی و جهان را پر کرده است. شاعر با اشاره به جام و می، به نقش عشق و شادی در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز از بخشش و جود خداوند است. در این مجلس عشق، مردم مست و شاداب هستند و خداوند به همگان نعمت می‌دهد. درد و رنج نیز به نوعی به مدد نفس و وجود الهی تسکین می‌یابد. به‌طور کلی، این شعر به ابراز gratitude به خداوند و نعمت‌های او می‌پردازد.