غزل شمارهٔ ۶۰۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که او نیک می کند یابد
نیک و بد هرچه می کند یابد
بد مکن ای عزیز نیک اندیش
که بد و نیک می کنی با خود
عمر ضایع دریغ حاصل او
خواه یکساله گیر و خواهی صد
قیمت تو به قدر همت تو است
خواجه ارزد هر آنچه می ورزد
گر روی راه نعمت الله رو
تا ز درگاه او نگردی رد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این معناست که هر کس کار نیک انجام دهد، پاداش آن را دریافت می‌کند و هر کس بدی کند، عواقب آن را خواهد دید. بنابراین، توصیه می‌شود که انسان نیک اندیش باشد و به هیچ وجه بدی نکند، زیرا اعمال او در نهایت بر خودش تاثیر خواهد گذاشت. همچنین بیان می‌کند که عمر انسان بسیار ارزشمند است و نباید هدر برود. ارزش هر فرد به اندازه همت و تلاش اوست و هر کسی باید به راهی برود که او را به نعمت و برکت خداوند هدایت کند.