غزل شمارهٔ ۶۱۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره مفهوم فنا و بقا صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که تنها با فانی شدن در دنیا، می‌توان به بقا و جاودانگی دست یافت. فردی که خود را از نظر نام و نشان گم کند، واقعاً به آنچه گم کرده، نزدیک‌تر می‌شود. همچنین اعلام می‌کند که بنده‌ای که به سلطانی خدمت می‌کند، زندگی دوگانه‌ای از پادشاهی تجربه خواهد کرد. دوستی و همدلی با افراد نیازمند نیز باعث می‌شود شخص به خوشنوازی و نیکوسرشتی دست یابد. در نهایت، تأکید می‌شود که عشق می‌تواند انسان را به عمق وجودش رهنمون کند و نعمت‌های الهی دیدگان ما را روشن خواهد کرد.