غزل شمارهٔ ۶۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
رند مستی چو دمی با او برآ
از در میخانهٔ ما خوش درآ
مجلس ما را غنیمت می شمُر
زانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا
جام می بستان و مستانه بنوش
قول ما می گو سرودی می سرا
خوش خراباتی و خم می سبیل
ما چنین مستیم و مخموری چرا
آب چشم ما روان بر روی ماست
باز می گویند با هم ماجرا
ماه من امشب بر آمد خوش خوشی
تو بیا تا روز امشب خوش برآ
نعمت دنیی و عقبی آن تو
نعمت الله از همه عالم مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به لذت‌های مهمانی و می‌نوشی اشاره می‌کند. او از جلوه‌گری عشق و شادابی زندگی سخن می‌گوید و دعوت می‌کند که به محیط دلنشین میخانه بیایند. شاعر بر این باور است که این مجلس خوشتر از هر جایی است و بایستی از نعمت‌های زندگی بهره‌مند شد. همچنین، او به زیبایی‌های شب و احساس خوشی ناشی از ملاقات با محبوب اشاره می‌کند و بر اهمیت لحظات شادی تأکید دارد. در نهایت، شاعر از نعمت‌های الهی و worldly blessings خود قدردانی می‌کند.