غزل شمارهٔ ۶۲۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از شراب و لذت‌های زندگی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر کجا ساغری باشد، شخص رند و خوش‌ذوق از جام بی‌شراب نمی‌نوشد. او زیبایی‌ها را به معنای عمیق‌تری مرتبط می‌سازد و می‌گوید دل مست و شاداب او دائماً از لذت‌ها می‌نوشد. همچنین اشاره می‌کند اگر آب حیات را نداشته باشد، نفسش چگونه می‌تواند زنده باشد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که هرکس میل به خوشی و لذت داشته باشد، می‌تواند نعمت‌های الهی را درک کند.