غزل شمارهٔ ۶۲۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عالم از نام او نشان دارد
این مثالی است کاین و آن دارد
صورت و معنئی که می بینم
می و جام است و جسم و جان دارد
چشم دریا دلی بود ما را
در نظر بحر بیکران دارد
دو مگو او یکیست تا دانی
ور بگوئی تو را زیان دارد
ذوق علم بدیع ما می جو
که معانی ما بیان دارد
خوش میانی گرفته ام به کنار
خوش کناری که آن میان دارد
نعمت الله را به جان جوید
هر که میلی به عارفان دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی به ارتباط عمیق و معنادار میان ظاهر و باطن، عشق و معرفت اشاره دارد. شاعر از طریق نمادهایی مثل "می" و "جام" به جستجوی معانی عمیق زندگی و هستی می‌پردازد. در این مسیر، او به وجود یک حقیقت واحد و عمیق اشاره می‌کند که با وجود ظواهر مختلف، یکپارچه است. همچنین، شاعر به اهمیت هدایت در مسیر شناخت و تقرب به حقایق عارفانه تأکید می‌کند و از اهمیت هم‌نشینی با عارفان سخن می‌گوید.