غزل شمارهٔ ۶۳۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و توجه عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که وقتی چشم به محبوب ندوخته شود، هیچ چیز دیگر اهمیت ندارد. او تأکید می‌کند که زندگی واقعی در پیوند با جانان است و فقط کسی زنده است که از عشق جان سپرده باشد. همچنین بیان می‌کند که عاشق حقیقی همه چیز را نسبت به معشوق می‌سنجد و هر چیز دیگر بی‌ارزش به نظر می‌رسد. در نهایت، شاعر به شادی و سکونت خاطر در نعمت‌های خداوند اشاره دارد و می‌گوید که آنکه درک از نعمت الهی دارد، همیشه باید شاد باشد و غم را کنار بگذارد.