غزل شمارهٔ ۶۵۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و محبت خود به "نورالله" سخن می‌گوید و زیبایی و جذبه او را توصیف می‌کند. او به جذابیت زلف و چهره‌اش اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق او برایش همچون نوری در زندگی‌اش است. شاعر همچنین به خوشی و دلخوشی خود از وجود این نور اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر تمامی زیبایی‌ها را به او دهند، حاضر نیست یک موی نورالله را فدای چیزی کند. در نهایت، او از امیدش به خلیل‌الله یاد می‌کند و به نوعی دغدغه خود را از عدم حضور نورالله ابراز می‌دارد.