غزل شمارهٔ ۶۶۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خوش خیالی به خواب رو بنمود
نقش نقاش را نکو بنمود
همه عالم جمیل پیدا شد
حضرت او جمال چو بنمود
جام گیتی نما پدید آورد
چون نگه کرد او به او بنمود
هر که با ما نشست در دریا
عین ما دید سو به سو بنمود
چشم احول یکی دو می بیند
لاجرم او یکی به دو بنمود
رشته یک توست در نظر ما را
گر به چشم کسی دو تو بنمود
در هر آئینه ای که ما دیدیم
سید و بنده روبرو بنمود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع خوش خیالی و نقش آفرینی خداوند در جهان اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که در خواب خوش خیالی، زیبایی و جمال خداوند به وضوح نمایان می‌شود و همه چیز در عالم زیبا به نظر می‌رسد. او اشاره می‌کند که هر کس با خدا همراه شود، آینه‌ای از زیبایی‌های الهی را می‌بیند. چشم افرادی که بر حقیقت نمی‌نگرند، ممکن است یک حقیقت را به صورت‌های مختلف بیابند. در نهایت، این شعر به تأکید بر وحدت و ارتباط بین موجودات و حقیقت اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در هر آینه‌ای، چه بنده و چه سید، چهره خداوند در برابر ماست.