غزل شمارهٔ ۶۶۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف طلوع آفتاب و روشن شدن دل و زندگی می‌پردازد. با ورود نور و روشنایی، خانه تاریک به روشنایی تبدیل می‌شود و به انسان امید و حیات تازه‌ای می‌بخشد. شاعر از آتش عشق سخن می‌گوید که جان او را سوزانده و تنها ماندن آن را امکان‌پذیر نمی‌داند. او عارفان را دعوت می‌کند تا خود را یابند و به بزم عشق بپیوندند، جایی که هر کسی به آرامش می‌رسد. این شعر نشان‌دهنده تحول روحی و رسیدن به لذت و آرامش در عشق است.