غزل شمارهٔ ۶۷۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با زیبایی به ورود روز و روشنایی آفتاب اشاره می‌کند که شب را پشت سر گذاشته و جهانی از نور را به وجود آورده است. او می‌گوید که تمامی موجودات از این نور ناشی می‌شوند و بدون این وجود، هیچ چیزی معنا ندارد. با باز شدن در میخانه، خانقاه‌ها و صومعه‌ها بسته می‌شوند و عشق الهی شعله‌ور می‌شود و دل‌ها را می‌سوزاند. شاعر تاکید می‌کند که عاشقانه باید این سخنان را شنید و بر نعمت‌های الهی با آگاهی توجه کرد؛ زیرا بی‌خبری از این نعمت‌ها بی‌فایده است.