غزل شمارهٔ ۶۷۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عنایت الهی و عشق عمیق به خداوند پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که هر کسی از نعمت‌های الهی برخوردار است و این عنایت‌ها به او کمک می‌کند تا خود را با نور خدا بشناسد. او اعتراف می‌کند که ذات او از خاک می‌آید و تنها میلش به می (شراب) است. ورود به دل او به مثابه ورود به بهشت است و آتش عشق در دلش سوختی خوش و بی‌دود ایجاد کرده است. همچنین، او با اشاره به زیبایی‌های خداوند، می‌گوید که همه چیز موجود در جهان فقط از اوست و می، جام، حریف و ساقی همگی از نعمت‌های او هستند. در نهایت، شاعر از سر ذوق و شوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هرچیزی که در جهان وجود دارد، جز او نیست.