غزل شمارهٔ ۶۹۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و معنویت است. شاعر می‌گوید که خواب به خاطر خیالات خوش محبوب در دل خوشایند نیست و او امید دارد که محبوبش یک نگاهی به او بیندازد. او بیان می‌کند که دل تنها جایگاهی است که می‌تواند در آنجا با خداوند خلوت کند و در این مکان هیچ کس جز او نباید وارد شود. شاعر به میخانه عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این میخانه فقط خداوند می‌تواند درب آن را بگشاید. او همچنین به مستی عشق و غفلت عقل اشاره دارد و می‌گوید که کسی که با جام می هم‌نشین شود، لحظه‌ای از عمر خود را بی‌دردسر خواهد گذراند. در انتها به مقام خود به عنوان بنده‌ای از سید اشاره می‌کند که از بخشش‌های الهی برخوردار است.