غزل شمارهٔ ۷۰۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ذاتش به صفات می نماید
یک ذات ذوات می نماید
در جام جهان نمای اول
خود راز برات می نماید
عینی به ظهور در مراتب
ما را درجات می نماید
گر کشته شوی ز جان میندیش
کان موت حیات می نماید
چون کردهٔ اوست کردهٔ ما
جمله حسنات می نماید
هر لحظه به صورتی برآید
شیرین حرکات می نماید
عمری که به عشق می گذاری
در وی حرکات می نماید
خوشدل باشی به درد نوشی
کز درد دوات می نماید
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیانِ صفات و ویژگی‌های خداوند و تأثیرات او بر خلق می‌پردازد. شاعر اظهار می‌کند که ذات الهی در صفات خود نمایان است و این ذات در هر حال و مرتبه‌ای به نمایش درمی‌آید. مرگ در عشق به حقیقت، زندگی دوباره‌ای را به همراه دارد و انجام کارهای نیک به اراده‌ی خداوند بستگی دارد. همچنین، عمر سپری شده در عشق، حرکاتی را به وجود می‌آورد که شیرین و دلپذیر است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که نگاه به خداوند نور و روشنی را در دل انسان به ارمغان می‌آورد.