غزل شمارهٔ ۷۰۳ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ذاتش به صفات می نماید
یا ذات به ذات می نماید
خواهد که نمایدت و گرنه
آئینه چرات می نماید
هر بی سر و پا که پیشت آید
شاه است و گدات می نماید
نقشی که خیال او نگارد
شیرین حرکات می نماید
خوش دُردی درد عشق می نوش
کاین درد دوات می نماید
هر جام حباب بر کف ما
پر آب حیات می نماید
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی مفهوم نمایان شدن و تجلی ذات در صفات می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که ذات (خدا یا حقیقت) به شیوه‌های مختلف خود را نشان می‌دهد. در اینجا گفته می‌شود که هر کسی که با او روبه‌رو می‌شود، می‌تواند شاه یا گدا به نظر برسد، که این نشان‌دهنده تأثیر برداشت ما از دیگران و خود ما است. همچنین، عشق و درد آن به صورت زیبایی توصیف می‌شود، و در نهایت به نور خداوند اشاره می‌شود که در دل و نظر افراد می‌تابد. بنابراین، شعر تأکید بر زیبایی و عمق عشق و حقیقت دارد.