غزل شمارهٔ ۷۰۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خیال و تصویرگری صحبت می‌کند که هر لحظه او را به یاد محبوب خود می‌اندازد. او می‌گوید که در بیداری و خواب، محبوبش را می‌بیند و در هر حالتی زیبایی او را حس می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که هرچند ممکن است در آینه‌های مختلف چهره‌های متفاوتی ببینیم، اما در نهایت همه به یک حقیقت واحد اشاره دارند. همچنین، او با تشبیه به دریا و موج، به تنوع و کثرت در عین یکی بودن تأکید می‌کند. در پایان، شاعر می‌گوید که بسیاری از مردم نعمت‌های الهی را نمی‌بینند، اما با دیدگاه عاشقانه، محبوب خود را در همه جا نمایان می‌یابند.