غزل شمارهٔ ۷۱۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که او عین ما به ما جوید
یابد او هر چه از خدا جوید
دُرد دردش به ذوق می نوشد
دردمندی که او دوا جوید
مبتلائی که یافت ذوق بلا
روز و شب از خدا بلا جوید
در خرابات عشق مست و خراب
دائما گردد و مرا جوید
جام گیتی نما گرفته به دست
هرچه او را سپرده واجوید
عقل باشد ز عشق بیگانه
آشنا یار آشنا جوید
رند مستی که نعمت الله یافت
دنیی و آخرت کجا جوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و جست‌وجوی محبوب اشاره دارد. شاعر می‌گوید هر کسی که به دنبال حقیقت و زیبایی باشد، آن را خواهد یافت. شخصی که در درد و رنج است، در جستجوی درمان و نجات خود از خدا کمک می‌خواهد. عاشقانی که دچار حال و هوای عشق شده‌اند، به دنبال معشوق و حقیقت هستند و در این مسیر، هر آنچه به آنها سپرده شده، بررسی می‌کنند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق، عقل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و رند مستی که نعمت‌های الهی را یافته است، دیگر به دنبال چیزهای دنیوی و آخرتی نیست.